[Omagaverse*AU] SF – Unmei no akai ito Part 2 (CUT)

[Omagaverse*AU] SF – Unmei no akai ito (ด้ายแดงแห่งโชคชะตา) Part 2 (CUT)

Pairing :  Victuuri (Victor x Yuuri) / SeungChuChu (Seunggil x Phichit)  

 

(https://www.expedia.com.auKameoka-Hotels-Ryokan-Sumiya-Kihoan.h4703144.Hotel-Information)

 

ฉาก Cut ต่อจาก https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1546024&chapter=3

ทันใดนั้นเองหูของยูริก็แว่วได้ยินเสียงฝีเท้าตามมาด้วยเสียงสบถด่าเป็นภาษารัสเซีย ร่างที่คร่อมทับเขาไว้ถูกกระชากเหวี่ยงออกไป เสียงตวาดดังราวกับฟ้าผ่าดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย ก่อนที่เจ้าของเสียงนั้นจะเข้ามาโอบประครองและรั้งร่างโปร่งขึ้นมาแนบอก อ้อมกอดนั้นไม่ได้น่ารังเกียจแต่กลับร้อนรุ่มน่าถวิลหาจนยูริต้องเบียดแนบร่างเข้าหาด้วยความกระสันอยาก

“อะ อึก” เสียงนุ่มที่ตอนนี้แหบพร่าคราง ปรารถนาสัมผัสที่ช่วยปลดเปลื้องความทรมานให้คลายลง

“ถ้าเธอยังทำแบบนี้ฉันจะกลายเป็นสัตว์ร้ายไม่ต่างกับไอ้ระยำเมื่อกี้นี้หรอกนะ” เสียงทุ้มหอบถี่บ่งบอกว่าเจ้าของนั้นกำลังพยายามกดข่มสัญชาตญาณดิบของตัวเองไว้อย่างสุดกำลัง ร่างของยูริถูกตวัดอุ้มขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอม “จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้อัลฟ่าหน้าไหนเข้ามาใกล้ห้องของฉัน แล้วฉันจะจัดการกับความผิดพลาดของพวกนายที่คลาดสายตาไปจากเขาจนเกิดเรื่องทีหลัง”

ยูริจำเสียงนี้ได้ดี...วิคเตอร์

นายแบบหนุ่มที่สวมยูกาตะอย่างลวกๆ อุ้มคนในอ้อมกอดไปยังห้องพักของเขาที่อยู่ท้ายสุดของปีกตะวันออก เป็นห้องด้านในที่มีประตูแน่นหนาที่สุด วิคเตอร์จัดแจงวางร่างของคนตัวเล็กกว่าลงบนที่นอนก่อนจะผละไปปิดล็อกประตูห้องและหน้าต่าง

ยูริปรือตาขึ้นมองภาพเลือนรางนั้นผ่านม่านน้ำตา มือเรียวกำที่นอนพร้อมกับบิดเร่า หากเขาไม่ได้ฉีดยาตอนนี้เขาก็ต้องปลดปล่อย ปลายนิ้วมือข้างขวายกขึ้นสัมผัสยอดอก ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมไปแตะส่วนที่เริ่มแข็งขืนใต้สาบเสื้อด้านหน้า ปากบางเผลอขึ้นส่งเสียงครางอย่างกลั้นไม่อยู่

วิคเตอร์หันกลับมามองภาพนั้นด้วยสีหน้าตกตะลึง ดวงตาสีฟ้าเข้มขึ้นแล้วส่งเสียงคำรามในลำคอราวกับสัตว์บาดเจ็บ เขาไม่อาจอดทนต่อความเย้ายวนใจนี้ได้ กลิ่นฟีโรโมนที่ฟุ้งกระจายภายในห้องเทียบไม่ได้กับร่างโปร่งขาวนวลที่แดงระเรื่อเพราะแรงอารมณ์ ชุดยูกาตะหลุดลุ่ยแทบปกปิดอะไรไม่ได้ ลำคอขาวตัดกับปลอกคอสีดำยั่วยวนให้เขาฝังเขี้ยวลงไป

อยากครอบครอง...อยากเป็นเจ้าของ

“วะ วิค...วิคเตอร์...ซัง” ยูริร้องเรียกนายแบบหนุ่ม เขาต้องการจนแทบทนไม่ไหว เดิมทียูริก็เป็นโอเมก้าที่มีฟีโรโมนแรงกว่าคนอื่นอยู่แล้ว ดังนั้นช่วงสืบพันธุ์หรือเวลาเกิดอาการฮีทขึ้นมานั้นก็จะหนักหนาตามไปด้วย...และตอนนี้เขาก็ต้องการสัมผัสจากคนตรงหน้า มากเสียจนลืมความเขินอาย

วิคเตอร์ก้าวพรวดลงไปคุกเข่าบนที่นอน ขาแข็งแรงสอดเข้าไปเพื่อดันท่อนขาเรียวให้แยกออกแล้วแทรกตัวเข้าไปแนบชิด มือใหญ่ร้อนผ่าวยกขึ้นประครองใบหน้าเล็ก ก้มลงสบดวงตาสีน้ำตาลใสที่ตรึงสายตาเขาเอาไว้ตั้งแต่ครั้งแรกที่สบกัน ดึงดูดเขาเอาไว้จนทุกห้วงคำนึงของเขามีเพียงชายชาวญี่ปุ่นคนนี้ ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงแตะสัมผัสบนริมฝีปากที่เคยมองและจินตนาการถึง เคล้าคลึงกดจูบ ก่อนจะผละออกและก้มลงไปใหม่

คราวนี้ลิ้นร้อนไล้เลียจนริมฝีปากนุ่มเปิดอ้า วิคเตอร์สอดลิ้นเข้าไปไล่ต้อนดูดกลืนความหวานนั้นราวกับกระหายอยากมาเนิ่นนาน ยูริเคลิบเคลิ้มมัวเมาไปด้วยความซาบซ่านที่ได้รับ เผลอยกท่อนแขนขึ้นโอบรอบคอแกร่งและพยายามตอบสนองอย่างเงอะๆ งะๆ แต่นั่นยิ่งทำให้นายแบบหนุ่มคำรามในลำคอ บดจูบหนักหน่วงยิ่งขึ้น มือหนาสอดเข้าไปในชายยูกาตะด้านหน้า ฝากสัมผัสร้อนผ่าวไว้บนผิวเนียนให้สั่นสะท้าน

“ฮึก อะ อา” ริมฝีปากบางเป็นอิสระอีกครั้งเมื่อคนตัวโตกดจูบแผ่วเบาไปตามหน้าผาก แก้ม จนไปถึงลาดไหล่และอก ยูริครางระบายความเสียวซ่านเมื่อลิ้นร้อนไล้ไปบนหน้าอกก่อนจะครอบครองปลายยอดสีสวย ดูดเลียสลับไปมาทั้งสองข้าง ในขณะที่มือหนาก็ปรนเปรอเอาใจจนคนตัวเล็กบิดตัวไปมากรีดเสียงเรียกชื่อเมื่ออารมณ์พุ่งทะยานแตะขอบสูงสุด

“อะ ฮึก...วิค เตอร์...วิคเตอร์ซัง!!!” ยูริหอบหายใจ อกขาวที่ตอนนี้ปรากฏร่องรอยแต่งแต้มสะท้านขึ้นลงยวนตา ขาเรียวกางออกเผยให้เห็นส่วนอ่อนไหวที่ยังแข็งขืนแม้จะเพิ่งได้รับการปลดปล่อย

ยังไม่พอ เขาต้องการมากกว่านี้...ยูริไม่รู้เลยว่าตัวเองได้แสดงสีหน้าและแววตาแบบไหนออกไป

วิคเตอร์ขบฟันกรอด กำมือแน่นหวังจะยั้งสติที่เหลือน้อยเต็มทีนี้ไว้ให้นานเท่าที่จะทำได้ เขาอยากอ่อนโยนและทะนุถนอมให้มากที่สุด ทั้งที่เขาวาดหวังค่ำคืนแรกที่โรแมนติกและการเชื่อมสัมพันธ์ตีตราจองที่น่าจดจำ แม้จะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอยากให้มันเป็นความทรงจำที่ดีเมื่อย้อนกลับมาคิดถึง ร่างสูงโน้มตัวลงมอบจุมพิตอ่อนโยนแต่แฝงความเร่าร้อนให้อีกครั้ง

“ยูริ” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบเรียกชื่อที่ข้างหู เจ้าของชื่อที่เพิ่งถูกเรียกชื่อเป็นครั้งแรกเบิกตากว้างก่อนความรู้สึกภายในจะเอ่อล้นทะลักออกมา ยูริสะอื้นยกแขนขึ้นโอบแผ่นหลังกว้างให้เข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิม

“วิคเตอร์...วิคเตอร์ซัง”

ภายในของเขาทั้งโหยหาทั้งยังเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกกระหายอยาก และเหนือสิ่งอื่นใด...ดีใจเหลือเกินที่ถูกเรียกขานชื่ออย่างอ่อนโยนแบบนี้

“อย่าร้องไห้อีกเลย ถ้าเธอยังร้องไห้อยู่แบบนี้มันจะยิ่งทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่อยู่ แค่นี้เธอก็ทำให้ฉันคลั่งจะแย่แล้วนะ” นิ้วมือยาวเกลี่ยเช็ดน้ำตาจากใบหน้า ดวงตาสีฟ้าที่ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟและเสียงที่แหบสั่นนั้นยืนยันคำพูดได้เป็นอย่างดี

“งั้นก็ไม่ต้องควบคุมตัวเองสิครับ” ใบหน้าแดงก่ำแต่ถ้อยคำที่เอ่ยนั้นไม่มีความลังเล ร่างโปร่งยืดตัวขึ้นแตะริมฝีปากบางบนปลายคางแข็งแรง เท่านั้นก็เหมือนเป็นการสะบั้นความอดทดที่นายแบบหนุ่มดึงรั้งเอาไว้

วิคเตอร์คำรามพร้อมกับยืดตัวขึ้นดึงยูกาตะที่สวมเพียงลวกๆ ให้พ้นร่าง ตามด้วยกางเกงชั้นใน ก่อนจะกลับไปแนบชิดให้เรือนกายงดงามนั้นทาบทับลงบนร่างแสนยวนตา ความร้อนระอุใหญ่โตบริเวณกลางลำตัวที่อยู่ในสภาพพร้อมที่สุดนั้นทำให้ยูริบิดตัวเข้าหา เสียงนุ่มหวานหูครวญคราง สองร่างกระหวัดรัดรึงไม่เหลือช่องว่าง นิ้วยาวร้อนผ่าวของคนตัวโตลากผ่านปาดเอาความชุ่มฉ่ำที่ถูกปลดปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ไปยังช่องทางด้านหลัง

ยูริร้องครางเมื่อนิ้วแข็งแรงเพิ่มจำนวนเข้ามาเบิกทาง ทั้งจุกเสียดทั้งรู้สึกไม่เพียง...เขาอยากได้มากกว่านี้

“วะ วิคเตอร์...ได้โปรด” คนตัวเล็กกว่าเว้าวอน ชายหนุ่มชาวรัสเซียแทบอยากดึงนิ้วตัวเองออกเพื่อเติมเต็มด้วยส่วนร้อนรุ่มที่กำลังสั่นระริกจนเกือบจะขาดใจ แต่เขาตระหนักดีว่ายูริยังไม่พร้อมสำหรับรับตัวตนของเขา

“อีกนิดนะเด็กดี ทนอีกหน่อย ฉันไม่อยากให้เธอเจ็บมาก” กระซิบปลอบก่อนจะก้มลงจูบอีกครั้งแล้วผละมาเล้าโลมหน้าอกที่รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้สัมผัสพร้อมๆ กับเพิ่มนิ้วเข้าไปอีกนิ้ว ครู่ต่อมาวิคเตอร์ก็ค่อยๆ ถอนนิ้วออกและแทนที่ด้วยตัวตนที่ตื่นตัวเต็มที่ของเขา

“ฮึก อะ อ้า วิคเตอร์” ยูรินิ่วหน้า แม้ว่าจะเจ็บแต่ความต้องการมีมากกว่า แขนเรียวกอดรัดร่างสูงแน่นจนนายแบบหนุ่มไม่สามารถค่อยเป็นค่อยไปได้ ดันเคลื่อนตัวเองเข้าไปจนสุดทางในทีเดียว เขากดจูบเคล้าคลึงเพื่อให้ยูริผ่อนคลาย จากนั้นจึงได้เวลาที่จะตอบสนองสัญชาตญาณแห่งเผ่าพันธุ์

ร่างสองร่างเกี่ยวรัดกันอย่างเร่าร้อน วิคเตอร์โถมกายเข้าหาความอ่อนนุ่มที่ตอดรัดเขาจนแทบสำลักความสุข สีหน้าและแววตาของคนใต้ร่างปลุกความดิบเถื่อนของอัลฟ่าในตัวเขาให้ฮึกเหิม แขนแข็งแรงประครองพลิกร่างโปร่งให้นอนคว่ำหน้าลงบนที่นอน รั้งสะโพกขาวขึ้นสูง กดจูบทิ้งร่องรอยไว้บนแผ่นหลังบางโดยไม่ยอมหยุดเคลื่อนไหวร่างกายท่อนล่าง

“อืออออ ยูริ” เสียงทุ้มขบเม้มใบหูแดงระเรื่อไม่ต่างจากส่วนอื่นของร่างกาย

“วิค...เตอร์ อ้า” ยูริเรียกตอบด้วยเสียงกระเส่า เขากำลังจะขาดใจ

“ยูริ ได้ไหม...ให้ฉันปลดปลอกคอของเธอ” ริมฝีปากร้อนวนเวียนอยู่บริเวณคอและเนินไหล่

อยากฝังเขี้ยวกัดให้จมเนื้อ อยากจะตีตราจองคนคนนี้ให้เป็นของเขาตลอดกาล

โอเมก้าหนุ่มไม่ตอบ เขาครางเสียงดังเมื่อถูกเน้นย้ำจุดอ่อนไหว หันหน้าไปแตะริมฝีปากบนปากร้อน เท่านั้นก็เพียงพอให้วิคเตอร์ได้รู้ มือใหญ่ดึงรั้งปลอกคอให้หลุดออก ลำคอขาวเย้ายวนตา ลิ้นร้อนไล้เลียกดจูบจนชุ่มน้ำลายและจังหวะที่ร่างกายสอดประสานจนถึงจุดสูงสุดฟันคมก็ฝังเขี้ยวลงไปลิ้มรสทั้งกลิ่นคาวเลือดและการบีบรัดถี่ๆ ชุดสุดท้าย ยูริกรีดเสียงร้องใบหน้าแหงนหงาย รู้สึกได้ถึงความร้อนที่ถูกเติมเต็มจนล้นทะลักไหลย้อนออกมาตามเรียวขา

“ยูริ เธอเป็นของฉัน...เป็นคู่พรหมลิขิตของฉัน” ยูริหลับตาซบหน้าลงกับที่นอนพรางหอบหายใจ ใช่...ตอนนี้เขากลายเป็นของวิคเตอร์แล้ว

มีวิคเตอร์เป็นคู่เพียงคนเดียวนับจากนี้ไปจนถึงลมหายใจสุดท้าย

*****

    

แสงแดดจากภายนอกไม่อาจสาดส่องเข้ามาในห้องได้เพราะหน้าต่างทุกบานถูกปิดเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้นความสว่างก็พอจะบอกได้ว่าเช้าวันใหม่ได้มาเยือนแล้ว วิคเตอร์นอนตะแคงเอียงหน้าวางบนผ่ามือและใช้ข้อศอกตั้งค้ำ ดวงตาสีฟ้าทรงเสน่ห์ทอดมองเสี้ยวหน้าของคนที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘คู่’ ของตัวเองอย่างอ่อนโยน มือใหญ่เอื้อมไปปัดปอยผมสีดำที่ตกลงมาระใบหน้าออกไม่ให้รบกวนการนอนหลับ นิ้วยาวเกลี่ยสัมผัสร่องรอยตามแผ่นหลังและเนินไหล่

ก่อนจะหยุดมองรอยกัดบนหลังคอขาว...หลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าคนคนนี้มีเจ้าของแล้ว

เมื่อคืนวิคเตอร์ไม่ได้หยุดการแสดงความรักอยู่เพียงแค่รอบเดียว กว่าค่อนคืนที่เขาใช้ร่างกายครอบครองตีตรา ก่อนจะสำนึกได้ว่ายูริต้องพักเขาจึงห้ามใจตัวเองและจัดการหาผ้าชุบน้ำเช็ดเนื้อตัวทำความสะอาดรวมถึงสวมยูกาตะตัวใหม่ให้ นอกจากนั้นยังปูที่นอนใหม่แทนผืนเดิมที่เลอะเทอะเปรอะเปื้อน

นายแบบหนุ่มโน้มตัวลงไปแนบริมฝีปากบนรอยกัดที่หลังคอแผ่วเบาก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นจากที่นอนช้าๆ ไม่ให้เกิดเสียงเพื่อไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้เขายังต้องทำงานให้เสร็จเรียบร้อยหลังจากเมื่อคืนพรวดพราดออกมาจากบ่อน้ำร้อนขณะที่การถ่ายแบบยังไม่จบ เขารับรู้ถึงฟีโรโมนของยูริเช่นเดียวกับอัลฟ่าทั้งสองคนอย่างลีซึงกิลและมินาโกะ แต่ฟีโรโมนนั้นไม่มีผลต่อพวกเขามากนักเพราะทั้งคู่มีคู่ของตัวเองแล้ว

ร่างสูงออกมาจากห้องน้ำก่อนจะหยิบยูกาตะอีกตัวมาสวมอย่างลวกๆ แล้วหันไปสนใจกระเป๋าเดินทางของยูริที่มินาโกะขนมาให้ ความจริงเมื่อคืนค่อนข้างวุ่นวาย ห้องของเขาเกือบจะโดนโอเมก้าจากเมืองไทยคนนั้นบุกเข้ามา โชคดีที่ได้มินาโกะและซึงกิลขัดขวางเอาไว้ได้ คิดถึงตรงนี้วิคเตอร์ก็ยิ้มออกมา

คู่ของเขามีคนรอบข้างที่ดี

วิคเตอร์ถือวิสาสะค้นกระเป๋าเพื่อหายาออกมาวางไว้ให้ ยูริกำลังอยู่ในช่วงสืบพันธุ์ของเดือน ต้องใช้ทั้งยากินและยาฉีด แต่ปลายสายตาของเขาเหลือบไปเห็นกล่องยาอีกกล่อง มือใหญ่หยิบขึ้นมาดูแล้วพบว่ามันคือยาคุมกำเนิดฉุกเฉินที่แรงมาก ใช้สำหรับป้องกันการตั้งครรภ์ที่ไม่พร้อมหรือไม่ได้ตั้งใจ สำหรับโอเมก้าอย่างยูริคงหมายถึงหากถูกข่มขืน

คนตัวเล็กของเขาเตรียมพร้อมไว้สำหรับวันใดวันหนึ่งที่โชคดีไม่ได้อยู่ข้างเดียวกับเจ้าตัวอีกแล้ว

ชายหนุ่มชาวรัสเซียหลับตาลงซ่อนแววตาสะท้อนใจ ยี่สิบกว่าปีมาแล้วที่ยูริอยู่กับสิ่งเหล่านี้ วิคเตอร์วางกล่องยาดังกล่าวลงที่เดิม หยิบเพียงยาสำหรับลดฟีโรโมนและกล่องใส่เข็มฉีดยาไปวางไว้ข้างๆ ที่นอน นั่งลงบนปลายที่นอนเพื่อมองยูริให้เต็มตา แต่ไม่รู้ว่าเพราะเป็นเวลาตื่นนอนปกติของเจ้าตัวหรืออย่างไรร่างโปร่งในผ้าห่มจึงค่อยๆ ขยับตัวและลืมตาตื่นในที่สุด

“ตื่นแล้วเหรอ นอนต่ออีกหน่อยสินี่เพิ่งเจ็ดโมงเช้าเอง” วิคเตอร์ส่งยิ้มให้ คนที่กำลังสะลึมสะลืออยู่ถึงกับตาสว่าง ยูริผุดลุกขึ้นจากที่นอนก่อนจะส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บเสียด “ค่อยๆ ลุก รีบร้อนทำไม” คนตัวโตเข้าไปประครอง ดุเสียงเข้มก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เพราะสังเกตเห็นสีหน้าแดงก่ำของคนในอ้อมแขน

“ยูริเขินฉันเหรอ”

“อย่าพูดนะครับ” ยูริยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความกระดากอาย ทำไมเขาจะจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนทำเรื่องน่าอายอะไรลงไปบ้าง ทั้งเรียกร้องทั้งครวญคราง เขาอยากจะบ้า

“ไม่เห็นต้องอายเลย เมื่อคืนยูริน่ารักมากรู้ไหม” ยืนยันคำพูดด้วยการก้มลงกดจูบบนรอยฟันที่หลังคอเรื่อยขึ้นมาถึงแก้ม ดวงตา หน้าผาก ก่อนจะกลับลงมามอบจุมพิตอ่อนโยนบนริมฝีปากนุ่ม “วันนี้นอนพักนะ อยู่ในห้องไม่ต้องออกไปไหน เดี๋ยวฉันจะบอกมินาโกะให้เพื่อนของยูริมาอยู่ด้วย”

วิคเตอร์สอดแขนเข้าไปโอบเอวบาง เกยคางไว้บนไหล่ที่เล็กว่าของตัวเองเกือบครึ่งแล้วโยกตัวเบาๆ ราวกับจะกล่อมคนในอ้อมกอดให้หลับ

“แต่ว่างาน...”

“ไม่เป็นไร มินาโกะอนุญาตแล้ว ขาดยูริไปไม่ทำให้พวกเขาลำบากมากหรอก ต้องให้ทำตัวให้ชินเพราะเดี๋ยวยูริก็ต้องลาออกไปอยู่กับฉันแล้ว” ไม่พูดเปล่ายังหันไปหอมแก้มขาวดังฟอด

“เดี๋ยวก่อนครับ ผม...เอ๊ะ แล้วทำไมมินาโกะซังถึงได้ทราบละครับ” คนตัวเล็กถึงกับเหงอ

“แล้วทำไมจะไม่รู้ละ เขาเป็นอัลฟ่าเหมือนฉันต้องรู้แน่นอนอยู่แล้วว่าปฏิกิริยาของฉันที่มีต่อยูริน่ะเกิดจากอะไร ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกฉันก็รู้แล้วว่ายูริคือคู่พรหมลิขิตของฉัน หรือว่ายูริไม่รู้สึกอะไรเลย” ประโยคหลังคนตัวโตเอ่ยพร้อมกับเพิ่มแรงกอดรัดให้มากขึ้น

ยูริหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม ทำไมจะไม่รู้สึกอะไร ความจริงเขาสั่นสะท้านตั้งแต่เห็นวิคเตอร์บนปกนิตยาสารครั้งแรก แต่เพราะคิดว่าไกลเกินเอื้อม คิวว่าไม่มีทางจึงพยายามไม่แสดงออกและข่มตัวเอง วิคเตอร์เป็นใครแล้วเขาเป็นใคร แค่คิดก็เป็นไปไม่ได้แล้ว ใครจะไปกล้าคาดหวัง

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ แต่ว่าผมเป็นแค่โอเมก้าธรรมดาๆ คนหนึ่ง...” ยังไม่ทันที่หนุ่มชาวญี่ปุ่นจะแย้งจบก็ถูกเชยคางให้เงยหน้าขึ้นรับจูบ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาในโพรงปาก ไล่ต้อนพัวพัน เนิ่นนานกว่าวิคเตอร์จะผละออก

“ไม่ใช่แค่โอเมก้าธรรมดาคนหนึ่ง ยูริเป็นคู่ของฉันต่างหาก”

อาจจะต้องใช้เวลาอีกสักหน่อยให้คนตัวเล็กเชื่อมั่นในความรู้สึกที่เขามี แต่วิคเตอร์ไม่กังวลสักนิด เขามีเวลาอีกทั้งชีวิตเพื่อพิสูจน์มัน การหาคู่พรหมลิขิตของตัวเองให้เจอนั้นยากเย็นแค่ไหนใครๆ ต่างก็รู้ ดังนั้นมันไม่มีอะไรยากเกินกว่าการที่พวกเขาสองคนมาเจอกันได้อีกแล้ว

“เรามาสร้างครอบครัวของเรากันนะยูริ” มือใหญ่วางลงบนหน้าท้องแบนราบ ยูริยิ้มทั้งน้ำตา วางมือทาบทับลงบนมือใหญ่

“ครับ”   

                                                                                       fin.